“සඳ වතුර මහ පොළොව සිප වැළඳි සැඳෑවක

ඔබෙ ඇසට එබී මම සෙවුයෙමිය මගේ රුව

ඔබෙ දෑස තුළ ම, මා රුවාගෙන ගියෙන් ඔබ

එදා රැය පහන් විය පා වෙමින් සිහිනයක

එ’මොහොතෙහි ලොවෙහි පෙම් සිරි අසිරි කියන්නට

පසක් විය එක ද පෙම් කවක් හෝ නොමැති වග

**

ජීවිතය දොම්නසින් වෙළුණු මැදි වියේ අද

මගේ ඇස විසිව ඇත ඔබෙ නෙතින් බෝ ඈත

අපේ රූ සොයා ඔබ පිහිනාය මී විතක

මම වැතිර හිඳින්නෙමි සිහින නැති දිගු රැයක

ලොවෙහි පෙම් සිරි කියූ කවි ගීත නළු සියල්

පසක් වෙයි පෙමට වැඩියෙන් බොහෝ මහරු වග”

(ප්‍රේමය - මොනිකා රුවන්පතිරණ)