ඇමෙරිකා

අත්ලාන්තික් සාගරයේ සිට හමා ආ ලුණු රසැති සුළඟ තට්ටු නිවාසයේ ජනේලයෙන් ඇතුළු වී පිටව යන සැටි නිලංකාට දැනිණි. පලායෑම්වලද කෙළවරක් නැත. දැන් පැමිණ ඇත්තේ ඇයගේ පුතුගේ වාරයයි. සහන් දැන් පලායන්නේ ඇමෙරිකාව හා බැඳුණු සුඛෝපභෝගී දිවියෙනි; නවීනත්වය විසින් යටපත් කළ සෞන්දර්යයෙනි. ඔහු අවතීර්ණව සිටියේ වෙන කිසිවකට නොව ඇමෙරිකානු මාවතකටය; නොනවත්වා සිහින දකින, නොපැකිළව ඒ සිහින ඔස්සේ හැල්මේ දිව යන මිනිසුන්ගේ දේශයකටය; අතීතය නොව, ඒ මොහොතේ ජීවිතය විඳින සමාජයකටය; කිසිදු මෙහෙවරක් උරහිස මත තබා නොගත්, පරමාදර්ශී චරිත නොමැති, නිදහස් ලොවකටය. ඒ අතර ප්‍රදීප්ද, නිලංකාද ඇතුළු වී තිබුණේ අපේක්ෂා සෑම තැනම පිරී ඇති විට පවා, බලාපොරොත්තු කියා දෙයක් නැති දේශයකටය; සෑම තැනම සතුට විසිරී ඇති විටක පවා සන්තුප්තිය ළඟා කරගත නොහැකි ක්ෂේම භූමියකටය; අනපේක්ෂිතභාවයෙන් තොරව ගලා යන, ආශ්චර්යයක් නොදකින නිශ්චිත පැවැත්මකටය.