රාත්‍රිය පිනිබර විය. ගහ කොළ, රෑ බෝ වී

නැගෙනහිරින් පෑයූ සඳ එළියේ

ගොළු අවතාර පරිද්දෙන්

පිදුරු මඩුව වට කොට එස වී තිබිණි.

හෝහපුටු වදය තිබුණ ද

නැදුන්ගේ බර නින්ද නොබිඳිණි...

ඉරිමා උදේ යාන්තමින් දුඹුරුවන් ආලෝකය

අඳුර තුනී කරන්නට පටන් ගනිත් ම

නැදුන් අවදි වූයේ ය.

කොබෙයියකුගේ ස්වරයට අනතුරුව

කුකුළන් එකා දෙන්නා හඬලනු ඇසිණි.

දෑස් විවර කරත් ම

සුදු පිරුවටයක් පරිද්දෙන් හාත්පස

මීදුම ගලා ඇති අයුරු ඔහු දුටුවේ ය.

වකගැසී ගත් ගමන් පොඩ්ඩී සිටියේ නිදමිනි.

සීත ද, කයෙහි පිබිදුණු  ස්වභාවය ද

ඔහු ඈ උණුසුම් සිරුර වෙත ළං කෙරිණි.