දිගදුරුපව්ව

අරිට්ඨ හිස වනා සිහින් මදහසක් මුදාහැර අසු පිටට පැන නැඟී කන්දෙන් පහළට ගමන් කළේය. ඉන්පසු මාලා සාලියට වඩාත් තුරුළු වූවා ය.

''මාලා ඔයා කියනවද අපේ ආදරය ගැන වචනයක්.'' සාලිය ඇසීය.

''කුමරුනි! මා දුප්පත් අකුරු සාස්තරයක් නොදන්නා කුලහීන කෙල්ල.ඒ වුනත් මට මෙහෙම හිතෙනවා. නිල් අහස කොතරම් ගැඹුරුද?ඉම, කෙලවර කොහිද? එහි නිසල බව. අපේ ආදරයත් ඒ වගේ නොවෙද?

එවිටම, සුදු වළාවක් පව්වට පහත්ව සාලියත් මාලාත් වළාවේ ගිලී නොපෙනී ගියේය. හෝපලු මලෙක හා අරලිය මලෙක සුවඳ මුසු මඳනලක් එසැණින් ගලා ගියේ ය; ඒ දෙදෙනෙකුගේ සිනා හඬ අතරය.

ආදරණීය දිගදුරුපව්ව.....!