"ගෑනිට ගානක්වත් නැහැ..."

"එක කඳුලක් හෙලන්නේ නැති හැටි...”

"තොලුත් පාට කරල ද කොහෙදෝ...''

"මෝස්තරයට ඇඳලා තියෙන හැටි.

අපිටනම් වස්තරේ ඇගේ තියෙනවද

කියලා මතක් වෙනව ද මේ වෙලාවට...”

මළගෙදර තැන් තැන්වල එකතු වුණු

ගැහැනුන්ගේ කුසු කුසුව ගැන කිසිඳු

වගක් නැතිව ශාන්තා හිටි පිළිමයක් සේ 

නිසලව මිනිය අසල ඇති පුටුවේ වාඩි වී

හිස් බැල්මෙන් බලා සිටියා ය. අසේලගේ

අම්මා වරින් වර කුමක් හෝ කියමින්

වැලපෙයි.