කවුද නූකීට කේලම කීවේ, හම්සා නේද?” මගේ ඒ ප්‍රශ්නයේ ස්වරය එතරම් යහපත් නොවූ බව මා දනිමි. නූකිගේ පිල්ලම් වේගය තවත් වැඩි විය. නාසය ඇපල් ගෙඩියක ෂොත්ත මෙන් රතුවිය.

යනවා යන්න. ගිඟින් අහමඩ්ගෙන් සමාව ඉල්ලගෙන එනවා! ̋

නූකී කඩාපැන්නේ ඉඳහිට අපේ ඉහට උඩින් පුපුරා යන තලේබාන් රොකට් වෙල්ලක් මෙනි. මගේ කෙන්තිය හිනිපෙත්තටම නැංගේය. මම සෙමින් අසූනෙන් නැගිටිටෙමි.  නූකී කම්පියුටර් තිරයට දෑස යොමාගෙන බිම බලාගත්තාය.

නූකී. අද මගේ උපන්දිනය!"