නොනිමි භව ගමන

මා මියයන බව මා දැන සිටියත් මට කළ හැකි දෙයක් තිබුණේ නෑ. මන්ද යත් කිසිම කෙනෙකුට මා නො ඇසීමයි. නියත වශයෙන් ම මා සිටියේ ශරීරයෙන් පිටිනුයි. මා දුටුව මගේ ශරීරය ශල්‍යකර්ම මේසය මත මගේ ආත්මය ශරීරයෙන් පිටත! ප්‍රථමයෙන් මෙය නරක ලෙස මට හැඟුණත් ඒ සමගම දීප්තිමත් ආලෝකයක් පැමිණියා. මුලින් ම ඉන් මන්දාලෝකයක් විහිදුණා පසුව එය දීප්තිමත් ආලෝක දහරාවක් වුණා. ජාන ඇති දැවැන්ත ආලෝකයක්. ඒත් ඒක මට උණුසුමක් දුන්න. මට දැනුණේ උණුසුම් සංවේදිතාවක්.

"ඒක දීප්තිමත් කහ පැහැයක්" ඒත් ඒක තව තවත් සුදුයි. එය දැවැන්ත ආලෝකයක් මට එය විස්තර කිරීම දුෂ්කරයි. එහි ආලෝකය දසත විහිදුනත් මගේ දැක්මට බාධාවක් වුණේ නෑ. මට ශල්‍යාගාරය, වෛද්‍යවරුන් හෙදියන් ආදී හැම දෙයක්ම පෙනුණා. මුලින්ම ආලෝකය පැමිණීමත් සමග ම කුමක් සිදුවන්නේදැයි මට නිශ්චිත දැනුමක් තිබුණේ නෑ. ඒ ආලෝකය මගෙන් විමසුවා මා මියයාමට සූදානම් ද කියා. ඒක යම් පුද්ගලයෙකුගේ විමසීමක් වගේ වුණාත් විමසන්නෙක් එහි සිටියෙ නෑ. එය කටහඬක් පමණි.