''අ..ග්‍රා..”

ඒ නෙතු තවත් බොර පාට වී ඇත.
එහි කුමදෝ තුනී පටලයකි.
එහෙත් ඒ මා හට පෙනෙනා අයුරද?
කඳුළු? නැත! පිරිමින් කඳුළු
නොසලන්නෝය. අනික.. මුදල් වෙනුවෙන් සල්ලාල ඇමතියෙකුගේ
දියණියක්ව, රැකගන්නට ආ පාතාල
මැරයෙකුගේ නෙතක, ඇය
වෙනුවෙන් කඳුලක් ඉපදේවිද?
කිසිසේත්ම නැත.

ඉදින් මාගේ වියලි දෙතොලතර
සතුට නොව, අසරණකම තැවරුණු
මදහසක් ඇදී යන්නට ඇත. සෑම
තැනකින්ම ප්‍රතික්ශේප වීම්ම
පමණකි. ඒවා හා වෛර බැඳ පලක්
නැත. තනිව සියල්ල උහුලා ගැනීම
කවදත් උරුමය. ඉදින් ඊට කාත්
කවුරුත් නොමැති වලව් කුටිය
පමණක් මා එනතෙක් බලා
සිටින්නේය.