එය පැහැදිලි මිනිස් කටහඬකි. ඉතාම පහත් හඬින්, නමුත් කිසියම් වේදනාවක් නිසා පිටවුණු ඒ තඩ ඇසුණේ මුළුතැන්ගෙහි ජනේලය ආසන්නයෙන්මය. ඒ මොහොතේම මගේ අතට පොරෝ මීට හසුවිය. පොරව මුළුතැන්ගෙහිම මුල්ලක තබා තිබීම ආච්චම්මාගේ පුරුද්දක් වූ අතර, එහි වාසිය මට වැටහුණේ මේ මොහොතේය. මසිතට යම් තරමක නිර්භීතකමක් ඇති විය. ඔහු කෙතරම් ශක්තිමත්, කෙතරම් සාහසික අයෙකු වුවත් මා පැරදීමට හෝ ඔහු අතින් කෲර ලෙස මිය යෑමට සූදානම් නැත. විශේෂයෙන් ආච්චම්මාට ඒ ඉරණම අත් කරදීමට මා සූදානම් නැත.

ආහ්! ...! ආහ්..හ්...”

ඒ මරණීය විලාපය නැගෙන විට මා පොරව එක් අතකින් තදින් අල්ලාගෙන මුළුතැන්ගෙහි දොර, අගුලට අත තැබුවා පමණි. මාගේ සියොළග වෙවුලා ගොස් දණහිස් අප්‍රාණික විය. තත්ත්පර දෙකතුනක් ඒ අයුරින්ම ගන්ගැසී සිටි මම සිහි එළවාගත් වහාම දොර හැර මුළුතැන්ගෙයින් පිටතට පිහිමි.

"රසල්, එපා පුතේ! එජ්ජි..."