"ඒ කියන්නේ... මම මිනීමරුවෙක්ද?”

අන්ධකාරය විනිවිද හිස් අවකාශය තුළට යොමු කරගත් නෙතින් යුතුව මම කල්පනා කළෙමි. මේ මොහොතේ මා කම්පා විය යුතුව තිබුණි. එහෙත් සැබැවින්ම පවසනවානම් මගේ යටි සිතෙහිවත් කිසිදු තැතිගැන්මක් තිබුණේ නැත.

මා රඳවා හුන් තාවකාලික සිරකුටිය මඳ අඳුරේ ගිලී තිබුණි. එහි වූ මූසල නිහැඬියාව පරයමින් රැහැයියන්ගේ ළතෝනිය මගේ දෙසවනෙහි දෝංකාර දුන්නේය. කුටියේ කොණක වූ ගල් බංකුව මත හුන් මම, ඉදිරියේ වූ සුදු පැහැති බිත්තිය දෙස හිස් බැල්මක් යොමාගෙන මගේ පැනයට පිළිතුර කිසියම් ඉන්ද්‍රජාලයකින් මෙන් එහි පෙනී සිටිනු ඇතැයි බලා හුන්නෙමි.

"මිස් රාධිකා මායා දුන්න... භාතිය සමරදිවාකරගේ මරණය සම්බන්ධයෙන් සැකපිට ඔයාව අත්අඩංගුවට ගන්නවා. කරුණාකරලා එන්න අපිත් එක්ක...”