කෙටි කතාවක් ලිවීම කලාත්මක භාවනාවක් වන තරමට ආස්වාදයක් ලද හැකි කටයුත්තකි. එය නවකතාවක චරිත ගොඩනඟනවාට වඩා සියුම් මෙන් ම භාරදූර අභ්‍යාසයකි. මුල සිට අග දක්වා ම එක දිගට ගලා යන සිද්ධි හා චරිත කිහිපයක් නවකතාවක චිත්‍රණය කළ හැකි වුව ද, කෙටි කතා ලිවීමේ දී එවැනි නිදහසක් භුක්ති විඳිය නොහැකි ය. සැම කෙටි කතාවකින් ම අලුත් සිද්ධි දාමයක් නිරූපනය වෙයි; එකිනෙකට වෙනස් චරිත අප හා එක් වෙයි. ඒ මඟින් සාධූන් මෙන් ම සමාජයේ පවුකාරයන් ලෙස ගැරහුම් හා නින්දා ලබන අය වෙත ද එක සේ මෙත් සිත පැතිරවිය යුතු ය. ඒ නිසා ම කෙටි කතා රචනයේ දී ගෑනුන් ගේ ද පිරිමින් ගේ ද චරිත චිත්‍රණය කෙරිය යුත්තේ එක්තරා කලාත්මක ශික්ෂණයකිනි. මෙහි එන කතාවල චරිත, වරෙක සාධු ගුණ, දයානුකම්පාව, සන්තුෂ්ඨිය, ප්‍රහර්ෂය ස්පර්ශ කරන අතර තවත් වරෙක තරහව, දුෂ්ටත්වය, රකුස් ගති, සල්ලාලකම, බේබදුකම වැනි මානුෂික ගති පුරුදු වලින් ද හොබනේ වෙයි.

ඒ සියලු දෙනා ම අන්තිමේ දී මනුෂ්‍යත්වය නමැති එක ම කුලකයකට ඇතුල් කිරීමට මම මෙහි දී වෑයම් කළෙමි.