වැහි දිය ඡායා

දිනක් මධ්‍යම රාත්‍රියට ඔන්න මෙන්න තිබූ වේලාවක නිසලව තිබූ උදය මාවත දිගේ කපු රාජා ගමන් ගනිද්දී ඔහුට කිසිවෙකුගේ කෑ ගැසීමක් ඇසිණි. කවුරුන් හෝ යටි ගිරියෙන් මර හඬ දී කෑ ගැසූ ඒ හඬට රාජාගේ ගතේ රෝම කූප ද කෙලින් වූ තරම් ය.

"කවුද යකෝ මේ මහ රෑ බෙරිහන් දෙන්නෙ..?"

ඔහු පාරව යන්නත් එක්ක තරමක උස් හඬින් එසේ කියා දේවිකාගේ නිවස දෙස සොදිසියෙන් බැලීය. නමුත් ඒ නිවස තිබුණේ අඳුරේ ගිලෙමිනි.
එහි කිසිවෙකු කෑ ගැසූ බවට සලකුණක්වත් නැත.

"ඇත්තටම මොකක්ද ඒ සද්දෙ..? මනුස්සයෙක් නෙමෙයිවත්ද..?"
එම නිවසේ පමණක් නොව නිවෙස් පේළියේම කිසිඳු හැලහොල්මනක් නොතිබූ නිසා රාජාගේ සිතට අමුතුම බියක් දැනුණි. ඔහුගේ ගතේ රෝම කූප ද කෙලින් විණි.
ඔහු කොයිකටත් කියා තමන් දන්නා දෙවියන් බුදුන් සිහි කරගෙන පාරට බරව තිබූ ලොකු සමන් පිච්ච ගාලක් යට ගුලි ගැසී හිඳ ගත්තේ සිදුවන ඕනෑම දේකට මුහුණ දීමට සිතාගෙන ය.