උඹට නමක් තියන්ඩ බැරි නම් මම තියන්නම්.දැන් කී දොහක් වෙන්ඩ එනව කියලද?” පුරසංගි බැරිම තැනදී එම මහා කාර්යයට අත තැබුවාය.

 ̈වේණි... මම මේ නැංචිට නියන නම වේණි. උපන් දා පටන් ඇදෙන කේස කලාපේ එක්ක මේකිට හරියන වෙන නමක් නම් මට හිතාගන්ඩ බැරුවා” පුරසංගි බිළිඳියගේ දිගු කොණ්ඩය දෙස බලා සිනාසෙමින් කීවාය.

ඊටත් වැඩිය කුවේණි අම්මාගේ නමේ කොටහකින් උඹට නම දෙන්ඩයි මට ඕන වුනේ පැංචියේ” පුරසංගි කාටත් නෑසෙන්නට තමන්ගේම හිතට කොඳුරාගන්නේ මුහුණ මත සිනහවක් ඇඳගනිමිනි. ඝන වූ කාල වර්ණ හිස කේ නිසාවෙන් නැංචියගේ මුහුණට වැටී තිබුනේ අමුතු එළියකි. මපාණි පැචිගේ කොණ්ඩය කපා දමන්නට වරෙක නැත් කලද පුරසංගි චීකිව එලවා ගත්තාය.

”ඔය කොණ්ඩෙ අතෑරපන් මපාණියෝ”

එදින මපාණි අතහැරියේ සිය බිළිඳියගේ කොණ්ඩය පමණක් නොවේ. ඒ වන විටත් ඇයගේ හදවතින් ඇගේම දියණියව ඉවතට විසි වී ගොස් තිබිණ.