අහිමි කිරුළු

ජනල් කුරු අල්ලාගෙන කල්පනා සයුරේ ගිලිලා හිටි මම ආයෙත් පියවි සිහියට ආවේ මහල නිවාසය ඉදිරිපිට වාහනයක් නැවත්තපු හඬින්. ඒ උමා වෙන්න ඕනෙ නිසා මම ඉස්සරහට ගියේ අතින් කොණ්ඩෙ හද හද, කලින්ටත් වඩා උමා තුළ තියෙන්නේ අමුතුම පෞරුෂයක්. තද කළු සුදු සාරිය ඇඳගෙන හිටපු එයා වාහනයෙන් බැස්සේ මට හිනාවීගෙනමයි. වාහනෙන් බැහැපු එයා ඇරියේ කළු ජීප් එකේ ඉස්සරහා දොර. මම ඒ දිහා හිනාවෙලා බලාගෙන හිටියා.

මම දැක්කේ කහවහක්. ඒ තරුණ හිමිනමක්. පුදුමාකාර ශාන්ත බවක්. ඒ හිමියන්ට පිටිපස්සෙන් උමා එනවා. මොකක්දෝ හුරුපුරුදු ගතියක් දැනෙනවා. මගේ ඇඟ රත් වුණේ මටත් නොදැනිම.

එන් හිමිනමක් දැකලා මම කලබල වන්නේ ඇයි? ඒත් මේ දැනෙන්නේ මොනවද?

මම ඉස්සරහට වැඩම කරපු තරුණ හිමි තම මද සිනාවකින් මගෙ දිහා බැලුවා. ඒ හිනාව, ඒ ඇස්.......

දෙයියනේ, ඒ රන්තරං පාට ශරීරය? මම දරාගන්නේ කොහොමද?

මට මේ හිතෙන්නේ මොනවද?

මම උමා දිහා බැලුවා. එයා ඉන්නේ මගෙ දිහා බලාගෙන.