ගිම්හාන වැස්ස

"Ready උනාම කියන්ඩ...”

මොහොතකට තියුණු රාගාන්විත බැල්මකින් සියුමැලිය දෙස බලාහුන් ඔහු විධානයක හඬින් කීවේය. අනුරාගී හීසර වන් වදනින් රත් පැහැගත් කොපුල් ඔහුගේ ගිනියම් උණුසුමක් රැඳි අත්ලෙන් පිරිමැදිණි. රළු පිරිමි දෙතොල් වලින් සිප ගැනුම් කිහිපයක්ම ඈ හිස මුදුනෙහි තැබිණි. එකී සිප ගැනුම්වල වූයේ රාගයට වඩා ආදරයකින් සමන්විත ලෝබකමකි.

”ඇයි සර් කවදාවත්ම ඇහුවේ නැත්තේ ඔයාව දාලා ගිය දවසේ මට දැනුණේ මොකක්ද කියලා?”

ගිනි කඳු පුපුරා රිදුම් දුන් වෙන්ව ගිය පෙර දින ඈ සිහි කළාය. "ඒක හරියට මළමිනියක් ඇවිදිනවා වගේ ෆීලින්ග් එකක්. ඔයා නැතුව ජීවිතේ හරි බරයි කියලා මට තේරුණේ එදා. සර් නැතුව හුස්ම ගන්නත් අමාරුයි කියලා මං දැනගත්තේ එදා.”