නිෂ්ක්‍රමනය

සාරා නොහිටින්නට මගේ හදවත වඩාත් ශෝචනීය වන්නට ඉඩ තිබිණි.
දවස් ගෙවී ගියේ ඉබි ගමනිනි.

සිනාසුණේ සිනාසිය යුතු බැවිනි.
කතා කළේ කතා කළ යුතු බැවිනි.
ඒත් ඒ සිනහව හෝ කතාව කිසි විටෙකත් මගේ හදවතේ කොතැනකවත් ස්පර්ශ කළේ නැත. ඔහුන ඔබ ඒ තරමටම මගේ හදවත මගේ පාලනයෙන් ඉවත් කර ඇත.

සමහරුන් මේ ආත්මයේ මුණ ගැසෙන්නේ සංසාර පුරුද්දට යැයි මා අසා ඇත්තෙමි. මට ඔහුන මුණ ගැසෙන්නට ඇත්තේ ඒ සසර පුරුද්දටම වන්නට ඇත. ඔහු මග හැරුණේ ඒ සංසාර පුරුද්දට වන්නට ඇත. එකට එක් වූවෝ, ඒ සංසාර පුරුද්ද යැයි සිතමින් සතුටු වී, පින යැයි සිත් පහන් කර ගනී. හමු වූවත් එක් වන්නට නොහැකි වූවෝ, සසර පුරුද්දට හමු වූවත් එක් වන්නට නොහැකි වන්නේ සංසාරයේ කරන ලද පවක් යැයි සිතමින් හිත හදා ගැනීමට උත්සාහ කර ගනී. ඉතින් පින හා පව අතර දෝලනය වන මගේ සිතුවිලි ඔබේ ඉබාගාතේ සැරි සරන්නේ ගන්ධබ්බ ආත්මයක් ලෙස ය.